Kafiye

Bir şiir oldum. Aşıkların birbirine okudukları. Yarım kaldım, çünkü hep başkasına okundum. Bir oldum. Bir oldum birlikte okundum. Yarım kaldım zannetmiştim. Meğerse yarımı bulmamışım. Bir eksiklik değildi yokluğun. Bilmiyordum ki nasıl tam olunur. Bir şeyler eksikti, dünya eksik değil miydi? Değilmiş. Dünya tammış. Eksik olan ben imişim. Artık biliyorum. Bir olmanın huzurunu. Kafiyelerin tamamlanması için neler gerektiğini. Birkaç kelime zannediyordum. Meğerse onları yazan imiş. Sevgi zannediyordum. Meğerse sevilen imiş. Şair oldum. Yazdım şiirimi. Mürekkebim bitmiyor. Ben de yazıyorum. Yazıyorum ki tarihe düşsün bu şiir. Nasıl koymalı son noktasını. Bilmiyorum. Son mısranın güzelliği tüm şiirin onu söylemek için yazılmasında değil midir?

Kafiye” için bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s